( Տե՜ ս,Ամռան հոգևարքին ոգիները խենթ ցայգի խոնարհվում են անտրտունջ մրրկվող Աշնան հառնումին...)
Մութն է երկնքից թեթև իջնում ցած,
Հուռթի եզրերի տապը պաղեցնում,
Լուսինն է քնքո՜ ւշ,
Սաղարթներ գրկած,
Ցայգի ակորդով ոգիներ կանչում:
Նոր կյանք է եռում` սաթով շղարշված,
Քնատ գետերին վերջերգի հանում,
Դեղնած լեռների լերկը՝ շաղ հագած,
Սուրբ աստղափոշով անտես պսակում:
Աշունը հանկարծ վերստին ծնվում,
Բեզարած ամռան թասն է դատարկում,
Թախծո՜ տ, քիչ ուրախ,
Ինքն իրեն երգում,
Ամեն մի հանգում մի հուշ է գողում:
Գիշերերգության փախչող ժամի մեջ
Քամին է լալկվում, կախվում ճյուղերից,
Խորթ նոտաների սոսափյունի հետ
Իր մուտքի պահը գուշակում վերից:
Ու տերևներն են՝ խնջույքի վերջին,
Թաց շավիղների գրկում խունանում,
Կքված այգին է՝ աշնան մեներգին,
Այրող ափսոսանք խճճո՜ ւմ, նիրհում:
...ամառն է հանգչում, աշնանամուտի սկիզբն ենթագրում:
Նելլի Ռումել
